Brazylia i Chiny

Brazylia i Chiny

Obydwa kraje są partnerami we wspólnocie zwanej BRICS (Brazylia-Rosja-Indie-Chiny-Republika Południowej Afryki) i łączą je wspólne interesy. Przykładowo na rynku brazylijskim istnieje wiele chińskich firm, wśród których można wymienić m.in. firmę Midea – wytwarzającą produkty klimatyzacyjne, czy producentów samochodów, takich jak Chery, JAC czy Lifan.

Niecały miesiąc temu, 19 maja 2015 roku, Brazylia z Chinami podpisały 35 porozumień w których Chiny zobowiązały się do zainwestowania w kraju kawy 53 mld dolarów. Wśród największych projektów, jest zainwestowanie przez Chńczyków w brazylijskiego potentata naftowego, Petrobras, 7 mld dolarów, złożenie zamówienia na 40 samolotów brazylijskiego Embraera, sfinansowanie 14 statków do przewozu rud żelaza, porozumienie w sprawie przetwarzania kukurydzy i soi oraz akty dwustronne o wzajemnych relacjach wymiany informacji technologicznych i informatycznych. Chiny zobowiązały sie także do utworzenia dla Brazylii funduszu o wartości 50 mld dolarów w celu finansowania projektów infrastrukturalnych.

Kolej Transoceaniczna

Chiny, Brazylia i Peru zobowiązały się do wybudowania kolei łączącej oba oceany, by usprawnić transprt kontenerów pomiędzy Chinami i Brazylią. Chiny są uzależnione od produktów spożywczych z Brazylii i dzięki wybudowaniu kolei, będą posiadały alternatywę dla Kanału Panamskiego. Poniżej projekt budowy tej kolei:

Religia w Brazylii

Cześć!

Dzisiaj zamierzam opisać jak wygląda religia w Brazylii, czy rzeczywiście Brazylia jest tak religijna jak nam się wydaje i jakie są różnice w kościele katolickim w Polsce i w Brazylii. 

Religie w Brazylii *

Religia w Brazylii połączona jest nierozerwalnie z jej historią. Podobnie jak w przypadku Ameryki Północnej, rdzennymi mieszkańcami Ameryki Południowej byli Indianie. W roku 1500 Portugalczycy „odkryli” tereny dzisiejszej Brazylii i z czasem, wraz z Hiszpanami narzucili na tych terenach chrześcijaństwo.

Kolejne podobieństwo do Ameryki Północnej a w szczególności do USA, to niewolnicy afrykańscy, którzy pracowali dla europejczyków na plantacjach. Różnorodność etniczna i kulturowa wpłynęła znacząco na religię Brazylii. Dla przeciętnego Polaka, Brazylia to kraj tak samo jednolity religijnie jak Polska, przecież każdy zna ogromną figurę Jezusa górującą nad Rio de Janeiro. Prawda jest jednak nieco odmienna i nawet w samym Rio z łatwością odnajdziemy duży wpływ wierzeń afrykańskich na obecną religię brazylijską.

Kościół Katolicki w Polsce i w Brazylii:

Po przyjeździe do Brazylii od razu rzuciło mi się w oczy, że dość mało ludzi chodzi do kościoła. Jest to wynikiem innego podejścia do wiary. Religia nie ma tu takiego statusu jak w Polsce. Nie trzeba się pokazywać w kościele co niedzielę. Wiele razy widziałem jak żona szła do kościoła a mąż szedł do baru, posiedzieć przy piwku i pogadać z kumplami. Nikt nie ma do innych pretensji. Do kościoła chodzi ten kto jest wierzący w 100% a nie ten kto został tak wychowany i chodzi do kościoła bo w sumie jego rodzice chodzili i on sam od dziecka do tego przywykł no i w sumie dobrze się pokazać sąsiadom.

Kolejną rzeczą na jaką zwróciłem uwage jest to iż przy wielu kościołach nie ma plebanii a księża zmieniają się co mszę. Nie ma zatem przypadku, że jeden ksiądz jest przydzielony do danego kościoła i czuje się tam jak pan i władca.

Podobnie jak w Polsce, w Brazylii wszelkie stowarzyszenia religijne zwolnione są z płacenia podatków. Na mszy również zbierane są datki od wiernych i osobiście spotkałem się z trzema różnymi wersjami:

• Pomocnicy księdza zbierają „na tacę”
• Ludzie sami przekazują między sobą worek w który wrzucane są datki, a na koniec jest on zabierany przez pomocników
• Pomocnicy księży rozdają przed mszą koperty w które wierni wrzucają (lub nie) datki i w czasie mszy koperty te są zbierane.

Za udzielanie sakramentów księża nie pobierają żadnych opłat. W Brazylii płaci się wyłącznie za to czego się używa podczas sakramentów, czyli np. samemu płacimy za przystrojenie kościoła do ślubu ale żaden duchowny i pracownik kościoła nie przyjmuje opłat. Przykładowo za chrzest dziecka płaci się ok RS 20 ale za to kupowane są świece i ręcznik dla dziecka. Za ślub w małym mieście zapłacimy ok RS 150-200, w większym ok RS 300-400 ale znów za te pieniądze pokrywane są koszty przystrojenia kościoła, opłaty za energię elektryczną i ewentualnie za muzyków, ksiądz nie pobiera nawet 1 reala.  

W praktyce może okazać się tak, że jeśli jakaś para nie ma nawet RS 200 na ślub, mogą uzgodnić termin z księdzem i bez przystrajania kościoła, bez muzyków przyjąć sakrament nie wydając nawet przysłowiowego grosza.

W większości brazylijskich kościołów nie ma organisty, a za muzykę odpowiedzialne są ochotnicze grupy muzyków, grających na własnych instrumentach i nie pobierające za to żadnego wynagrodzenia. 

Dodatkowo przy kościołach działają silne organizacje charytatywne pomagające innym ludziom oraz utrzymaniu kościołów, wśród nich możemy znaleźć:

• Pastoral da Criança – odpowiedzialna za pomaganie rodzinom z małymi dziećmi we właściwym żywieniu, leczeniu i edukacji
• Pastoral da Acolhida – odpowiedzialna za przygotowanie kościoła do mszy oraz za organizację mszy, czyli np sprawdzanie wolnych miejsc siedzących, wyświetlanie slajdów z treścią pieśni oraz rozdawanie przed mszą arkuszy z całym przebiegiem mszy.
• Pastoral da Cataquese – odpowiedzialna za nauczanie o religii i kościele
• Pastoral da Família – odpowiedzialna za utrzymywanie kontaktów z rodzinami, odwiedzanie chorych, modlenie się wraz z chorymi w ich domach oraz za przygotowanie par przed ślubem.
• Coroinhas – grupa podobna do polskiej grupy ministrantów, czyli pomagających księżom podczas mszy. W Brazylii nie ma jednak podziału na kobiety i mężczyzn i wielokrotnie można spotkać kobiety (dziewczyny) pomagające księdzom podczas mszy.

Nauczanie religii:

Obecni brazylijscy 50-cio latkowie pamiętają naukę religii w szkole, lecz ich dzieci już nie. Obecnie w Brazylii nie naucza się religii w szkołach. Niemały wpływ na to ma dość duża niezgodność co do formy nauczania. Jak już wyżej wspomniałem wszyscy którzy chcą zdobyć wiedzę na temat np. religii rzymsko-katoliskiej, mogą uczyć się na spotkaniach grup przykościelnych.

Zróżnicowanie wyznawców religii, według oficjalnych statystyk z 2010 roku:

• Wyznanie rzymsko-katolickie 64,6%
• Wyznanie ewangelickie 22,2%
• Spirytyzm 2%
• Umbanda i Candomblé 0,3 %
• Ateizm 8%
• Inne religie 2,7%

Religia afro-brazylijska:

Wiele ruchów religinych w Brazylii, znanych jest również w Polsce, dlatego ograniczę się do opisania wpływu ruchów afrykańskich, przybyłych do Brazylii wraz z niewolikami, czyli religii zwanej afro-brazylijską.

Sama nazwa Candomblé oznacza mniej więcej tyle co „zwyczaj murzynów” a bardziej szczegółowo tańce afrykańskich niewolników przetransportowanych do Brazylii. Religia ta ściśle łączy się ze spirytyzmem i nie ma żadnej świętej księgi – jest po prostu przekazywana ustnie z pokolenia na pokolenie. Niektóre obrzędy tej religii są tajne i wykonywane w ściśle określonym gronie. Poza tym często składane są ofiary, w tym również tzw. złym duchom, ze względu na ich moc i chęć uchronienia się przed nimi. Ofiarami z reguły są potrawy, kwiaty lub alkohole.

Dwa słowa na temat Makumby:

W Polsce Makumba kojarzy się przede wszystkim z radosną, czy wręcz śmieszną co dla niektórych, piosenką pewnego zespołu, w Brazylii natomiast Makumba to nazwa religii praktykowanej przez niektórych potomków niewolników afrykańskich. Sami Brazylijczycy są dość mocno podzieleni odnośnie tej religii. Jedni uważają ją za kolejną religię, inni boją się jej i porównują z Voo Doo. Podział taki jest nieprzypadkowy, gdyż mówi się o Makumbie białej – która jest dobra i leczy, oraz Makumbie czarnej – która jest zła i kojarzona z czarną magią.

Zmiany wpływów religijnych:

W Brazylii wpływy poszczególnych religii ciągle się zmieniają. Podróżując po kraju coraz częściej widzę małe kościółki ewangelickie oraz wyznawców religii afro-brazylijskiej, muzułmanów czy buddystów. Jest to zgodne z wykresm poniżej, na którym widać wyraźnie jak religia rzymsko-katolicka traci wyznawców na rzecz innych religii.

Kościół w Brazylii działa odmiennie niż w Polsce, bardziej przyjaźnie dla ludzi a mimo to traci wiernych. Myślę że bez zmian w podejściu do wiernych, jest jedynie kwestią czasu gdy zacznie się odpływ ludzi od kościoła w Polsce i to na większą skalę niż tu w Brazylii.

* Zdjęcie pobrano ze strony:

http://www.sescsp.org.br/programacao/seminario/185_ENCONTRO+RELIGIOES+NO+BRASIL+MAPAS+E+TENDENCIAS#/content=apresentacao

Owoce brazylijskie cz. 3 - Tamarindo

Cześć!

Dzisiaj przedstawię wam kolejny bardzo popularny owoc w Brazylii, jednak już nie tyle ze względu na smak ale ze względu na swoje znakomite właściwości prozdrowotne. 

Brazylijskie Tamarindo

Tamarindo lub tamarino – jest owocem pochodzącym z Afryki równikowej i Indii. Arabowie nazywali go „Tamar al-Hindi”. W polskim tłumaczeniu drzewo które wydaje owoce tamarindo nazywane jest „tamaryndowiec indyjski”. Przed laty drzewo i jego owoce były źle kojarzone, jako drzewo zła, gdyż z jego drewna produkowano wyjątkowo wytrzymałą broń. Same drzewa mogą osiągać 25 metrów wysokości a warunki do ich rozwoju spełnia jedynie klimat tropikalny.

Owoc tamaryndowca pokryty jest z zewnątrz twardą i kruchą skorupką, wewnątrz natomiast znajdują się czerwonawe włókna pulpy z wysoką zawartością kwasu winowego. Dojrzewanie owocu trwa około 245 dni.

Wartości odżywcze:

• Duża zawartość witamin C, B, E, 

• Duża zawartość wapnia, żelaza, fosforu, potasu, manganu i błonnika, 

• Dodatkowo owoc zawiera również szereg związków organicznych tworzących z niego silnego przeciwutleniacza i środka przeciwzapalnego

Działanie prozdrowotne:

• Układ pokarmowy – tamarindo zawiera dużo błonnika i włókien, ułatwiających trawienie. W przypadku zaparć owoc może służyć jako naturalny środek przeczyszczający. Z drugiej strony włókna, które zawiera, pomagają w przypadkach przewlekłej biegunki.

• Układ sercowo-naczyniowy – zjadanie owocu pomaga obniżyć ciśnienie krwi oraz poziom cholesterolu. Zawartość potasu nie tylko obniża ciśnienie ale rozszerza naczynia krwionośne.

• Układ nerwowy – tamarindo zawiera duże ilości witaminy B1, czyli Tiaminy – odpowiedzialnej np. za szybsze gojenie ran czy uśmierzanie bólu. Niedobór tej witaminy zaburza czynności centralnego układu nerwowego, prowadząc do osłabienia, problemów z koncentracją i pamięcią oraz ciągłego uczucia zmęczenia

• Regulacja wagi ciała – owoc znany jest z tłumienia apetytu i wzrostu serotoniny. Dodatkowo jest naturalnym źródłem kwasu hydroksycytrynowego (HCA) przyspieszającego metabolizm.

Tamarindo jest dobrym źródłem żelaza, które pomaga w dotlenieniu całego organizmu oraz w walce z anemią. Dzięki swoim właściwościom zalecany jest również dla diabetyków. Badania wykazały, że owoc jest pomocny w czasie stanów zapalnych organizmu, do leczenia chorób skórnych, wzmocnienia ogólnej odporności organizmu oraz jako ochrona dzieci przed robakami pasożytniczymi.

Zastosowanie:

Owoc stosowany jest do wytwarzania napojów, lodów, past, likierów, dżemów oraz jako przyprawa. Nasiona tamaryndowca stosuje się również jako stabilizatory przetworzonej żywności.

Ze względu na swoje występowanie owoc jest często spożywany w północnym rejonie Brazylii.

Cena:

Na targach owocowo-warzywnych w okolicach São Paulo można kupić pudełko owoców za około R$ 7.00.

Piłka nożna w Brazylii cz. 1 - Historia / Znaczenie

Cześć!

Piłka nożna to obecnie najbardziej popularny i najczęściej uprawiany sport na świecie. Poniżej odpowiem na pytanie jaką rolę spełnia on w Brazylii uznawanej za ojczyznę futbolu.

Reprezentacja Brazylii w Piłce Nożnej na Mistrzostwach Świata w 2002 roku*

Historia:

Pierwsze gry z użyciem piłki rozwijały się w różnych krajach i każdy z nich miał inne reguły gry. Znane są zapiski o tym iż około 2300 lat temu grano w piłkę na terenie dzisiejszych Chin. Podobne gry mieli starożytni Grecy i Rzymianie a nawet ludy zamieszkujące w prekolumbijskiej Ameryce.

Zmiana nastąpiła w Wielkiej Brytanii, gdzie w XIX wieku zaczęto wprowadzać  do gry pierwsze regulacje. Uważa się, że pierwsze reguły gry w piłkę nożną spisano w 1848 roku w Cambridge. Od tego czasu wprowadzano jeszcze wiele zmian ale można uznać, że piłka nożna znana obecnie istnieje od 1886 roku, kiedy to powołano Międzynarodową Radę Piłkarską (International Football Association Board – IFAB).

Anglicy, którzy podróżowali po całym świecie rozpowszechniali również grę w piłkę nożna. Fakt ten wraz z prostymi zasadami gry sprawiły, że futbol szybko zaczął się rozwijać w wielu krajach poza Wielką Brytanią.

Historia piłki nożnej w Brazylii:

Pierwsze informacje o piłce nożnej pojawiły się w Brazylii za sprawą marynarzy angielskich, francuskich i holenderskich  w połowie XIX wieku. Z powodu braku odpowiednich miejsc, marynarze ci grali na brazylijskich plażach, interesując tym samym gospodarzy. Brazylijczycy nie mogli jednak sami grać, gdyż marynarze zabierali ze sobą piłki, gdy musieli wyruszać w kolejne rejsy. Przełom nastąpił za sprawą Charlesa Millera – Brazylijczyka angielskiego pochodzenia, który w 1884 roku został wysłany do prywatnej szkoły w Southampton, w Anglii. Po powrocie dziesięć lat później,  w 1894 roku przywiózł on ze sobą dwie piłki nożne oraz odpowiednie ubrania (buty i skarpetki piłkarskie). Od tego wydarzenia zaczęła się era piłki nożnej w Brazylii, a sam Charles Miller uznawany jest za ojca brazylijskiego futbolu.

Pierwszym znaczącym klubem brazylijskiej piłki nożnej, istniejącym do dziś jest klub C.R Flamengo z Rio de Janeiro, założony w 1895 roku, czyli zaledwie w rok po przywiezieniu pierwszych piłek przez Millera.

Pierwsze sukcesy reprezentacji Brazylii przyszły wraz z rokiem 1938, gdy wywalczyła ona trzecie miejsce na Mistrzostwach Świata w Piłce Nożnej, rozgrywanych we Francji. To właśnie na tych mistrzostwach debiutowała polska kadra, która przegrała mecz z Brazylią 5:6. W tym czasie w Brazylii grał Leônidas da Silva, którego nazywano „Człowiek-guma” lub „Czarny diament”. To właśnie on jest piłkarzem, który zapoczątkował strzał z przewrotki. Po wspomnianych mistrzostwach został on uhonorowany Złotą Piłką dla najlepszego piłkarza mistrzostw.

Niedługo później nastała era Pelé, który zadebiutował jako zaledwie 17 latek na Mistrzostwach Świata w Piłce Nożnej, rozgrywanych w Szewcji. Dzięki sześciu golom Pelé, Brazylia po raz pierwszy w historii zdobyła mistrzostwo świata.

Edson Arantes do Nascimento - "Pelé" **

Popularność futbolu w Brazylii:

Statystyki nie pozostawiają złudzeń:

• Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 1938 rok – Brazylia zajmuje 3 miejsce
• Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 1950 rok – Brazylia zajmuje 2 miejsce
• Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 1958 rok – Brazylia zajmuje 1 miejsce

Takie sukcesy oraz posiadanie fenomenalnego Pelé, skazały Brazylijczyków na pokochanie futbolu. Od tego czasu Reprezentacja Brazylii w Piłce Nożnej stała się najbardziej utytułowaną na świecie, z dorobkiem 5 tytułów mistrzów świata i wylęgarnią światowej sławy piłkarzy.

Znaczenie futbolu w kraju kawy:

Różnice klasowe w Brazylii są bardzo widoczne, nie wszyscy mają równy start w życiu. Dobrze płatne zawody, jak prawnicy, lekarze, czy inżynierzy, stają się niedostępne dla większości młodych osób. Poza tym bardzo słaba edukacja pogłębia ten stan. Młodzi Brazylijczycy, mieszkający w biednych dzielnicach miast, często widzą swoją przyszłość dwojako:

• albo już jako dzieci wejdą w konflikty z prawem i zaczną zarabiać na przestępstwach
• albo zaczną grać w piłkę nożną z nadzieją na profesjonalną karierę

Gwiazdy brazylijskiej piłki nożnej mają sławę i pieniądze, czyli to o czym marzy każdy młody brazylijski chłopak. W brazylijskiej telewizji nie ma dnia bez informacji o piłce nożnej. Można zaryzykować stwierdzenie, że Brazylijczycy żyją piłką nożną. W sklepach można kupić słodycze, piwo a nawet sosy pomidorowe z logo naszej ulubionej drużyny. Wszystko to kształtuje nastawienie społeczeństwa na ten rodzaj sportu.

Zacząć grać w piłkę nożną może każdy, wystarczy jedynie piłka. Nie istnieje podział na biednych, bogatych, białych, czy czarnych, liczy się tylko talent. Piłkarze są dla młodych Brazylijczyków bohaterami i dlatego często na plażach, czy ulicach można spotkać młodych chłopców kopiących piłkę. Obecnie w całej Brazylii działa mnóstwo szkółek piłkarskich zarówno bezpłatnych jak i płatnych – należących do profesjonalnych klubów piłkarskich.

Brazylijczycy grający w piłkę na plaży w Santos

Obecny stan piłki nożnej w Brazylii:

Obecnie kadra brazylijska przeżywa największy kryzys od lat. Mimo zawodników grających na co dzień w najlepszych europejskich klubach, Brazylia nie jest w stanie rywalizować z najlepszymi reprezentacjami na świecie. Osobiście uważam, że problemy mogą być trzy:

• Po pierwsze wybór słabych szkoleniowców – trenerem, który prowadził Reprezentację Brazylii na Mistrzostwach Świata w ubiegłym roku, był Luiz Felipe Scolari. Człowiek ten jako piłkarz był zaledwie przeciętny, grając w brazylijskich klubach 2 - go i 3 - cio ligowych. Jako trenerowi szło mu co prawda lepiej, ale jedynie z klubami brazylijskimi, rywalizującymi co najwyżej na obszarze Ameryki Południowej. Jego największym sukcesem było zdobycie tytułu mistrzostw świata z reprezentacją Brazylii w 2002 roku. Można jednak podejrzewać, że reprezentacja mogła zdobyć ten tytuł nawet bez Scolariego, wystarczy spojrzeć na skład, nazywany tutaj „Nieśmiertelnym Składem” (Lúcio, Edmílson, Cafú, Ronaldinho, Ronaldo, Rivaldo, Kaká, Roberto Carlos, Dida). Niestety po żałosnym meczu Brazylia – Niemcy przegranym aż 7:1, Filipão, jak nazywaj go Brazylijczycy, musiał podać się do dymisji i dzisiaj jest trenerem jednego z klubów brazylijskich.

• Po drugie telewizja – brazylijscy piłkarze coraz mniej kojarzeni są z grą, a coraz częściej występują jako gwiazdy w telewizji. Obecnie piłkarze to celebryci, a to co działo się przed ostatnim mundialem, tutaj w Brazylii mogło przyprawiać o mdłości. Niestety sponsorzy używali wszystkich niemal piłkarzy, wraz ze Scolarim do reklam i występów telewizyjnych. Było to sztuczne i nastawione na zyski producentów sponsorujących brazylijską drużynę, na pewno nie pomagało to piłkarzom w grze.

• Po trzecie europejski styl gry – Brazylia powoli traci swój specyficzny styl gry na rzecz stylu europejskiego. Jest to zmiana na gorsze, wystarczy popatrzeć na teatralne upadki i grę aktorską większości europejskich piłkarzy, by przekonać się, że coraz mniej ma to wspólnego z piłką nożną. Zaskakująco dobre zaprezentowanie się drużyn południowo-amerykańskich mogło być wynikiem tego, że drużyny te grały starą, twardą piłkę nożną, bez przewracania się co chwilę z byle powodu, by tylko wymuszać rzuty wolne.  

Obecnie trenerem brazylijskiej reprezentacji jest jeden z byłych już trenerów Canarinhios – Dunga. Osobiście nie jestem niestety przekonany do tego wyboru. Myślę, że ciągle reprezentacja Brazylii będzie miała problemy by dorównać najlepszym. Obym się mylił...

Ciekawostki:

• Napisy na koszulkach Reprezentacji Brazylii najczęściej nie mają nic wspólnego z nazwiskami zawodników, są to ich pseudonimy lub imiona

• Słynne żółte koszulki zaczęły obowiązywać dopiero od 1950 roku, kiedy to Brazylia przegrała u siebie na stadionie Maracanã z reprezentacją Urugwaju 2:1. Po tym blamażu rozpisano plebiscyt na zastąpienie obowiązujących białych koszulek z niebieskimi wstawkami na kołnierzu i rękawach. Wygrał projekt żółtych koszulek, niebieskich spodenek i białych skarpet, a słynne określenie Canarinhos zapoczątkował jeden z dziennikarzy radiowych, który porównał piłkarzy do „kanarków”.

• Dla reprezentacji Brazylii „świętą wojną” są zawsze spotkania z reprezentacją Argentyny. Jest to wynikiem dawnej rywalizacji między Brazylijczykami i Argentyńczykami o uznanie Pelé lub Maradony za najlepszego piłkarza na świecie.  

• Pelé mimo sławy, nie zmienił swojego brazylijskiego klubu Santos F.C., w którym grał przez 18 lat. Jedynie w ostatnich dwóch latach swojej kariery piłkarskiej zagrał w klubie New York Cosmos.

• Były reprezentant Brazylii – Romário od 2010 roku realizuje się w polityce, skojarzony z partią socjalistyczną PSB. 

* zdjęcie pobrano ze strony:

https://futeboldecoracao.wordpress.com/2013/03/05/selecao-brasileira-pentacampeao-mundial-2002/

** zdjęcie pobrano ze strony:

http://altosagitos.com.br/guia/parana-e-santa-catarina/esporteesaude/noticia/id/31804/pele_da_selecao

Miasta Brazylii cz. 2 - Paraty

Cześć wszystkim!

Wiele osób słyszało o mieście Rio de Janeiro, mało jednak zna malowniczo położone miasto Paraty. Poniżej opiszę ten wyjątkowo piękny zakątek Brazylii.

Paraty – miasto w stanie Rio de Janeiro, położone w regionie Litoral Sul (Południowym Wybrzeżu), pomiędzy dwoma największymi metropoliami w Brazylii: Rio de Janeiro (258 km) i São Paulo (270 km). Nazwa pochodzi od słowa „Parati” używanego przez Indian Tupi do nazywania jednego rodzaju ryby z rodziny mugilowatych.

Historia:

Miasto zostało założone w 1667 roku wokół wybudowanego wcześniej Kościoła Matki Boskiej Remendiów (Igreja de Nossa Senhora dos Remédios), która została patronką miasta. Znaczenie gospodarcze miasta nadawała obecność ponad 250 młynów do mielenia trzciny cukrowej. W XVIII wieku, ze względu na swoje położenie, miasto stało się ważnym portem morskim dla statków transportujących złoto i kamienie szlachetne, wydobyte w regionie Minas Gerais, do Portugalii. Niedługo później po wybudowaniu Drogi Królewskiej (Estrada Real) łączącej stan Minas Gerais z Rio de Janeiro, Paraty zostało odizolowane gospodarczo i znaczenie miasta podupadło. Dopiero po wybudowaniu autostrady Rio de Janeiro – Santos, w latach 70 – tych, miasto stało się krajowym i międzynarodowym punktem turystycznym.

Zabytkowe Centrum Miasta (Centro Histórico):

Centrum Historyczne sięga 1820 roku, gdy ulice były wyłożone kostką brukową. Wszystkie budynki centrum były regulowane przez prawo, a niespełnianie wymogów było karane grzywną lub karą pozbawienia wolności. Wolnomularstwo pozostawiło wiele swoich symboli, które można zobaczyć na fasadach budynków. Zabytkowe Centrum zostało wpisane na listę UNESCO, uważane za najbardziej harmonijną architekturę kolonialną oraz na listę Instytutu Historycznego i Artystycznego Dziedzictwa Narodowego w Brazylii (IPHAN). Obecnie centrum jest wyłączone z ruchu wszelkiego rodzaju pojazdów.

Destylarnie alkoholi:

Przed laty w Paraty istniało ponad 100 destylarni alkoholu o nazwie Cachaça, obecnie ich liczba spadła do 7:

•          Cachaça Coqueiro
•          Cachaça Corisco
•          Cachaça Maria Izabel
•          Cachaça Paratiana e Mulatinha
•          Cachaça Pedra Branca
•          Cachaça Maré Cheia
•          Cachaça Engenho D’Ouro

Ciekawostki:

• W okolicy miasta znajduje się 10 wodospadów
• Zatoka przy której leży miasto posiada prawie 50 plaż oraz około 65 wysp, do niektórych dostęp jest możliwy wyłącznie drogą morską
• Średnia wysokość na jakiej położone jest miasto wynosi zaledwie 5 m nad poziomem oceanu
• W mieście wystawiane są teatry uliczne

Więcej zdjęć na moim kanale na You Tube:

Owoce brazylijskie cz. 2 - Caju

Cześć wszystkim!

W Polsce popularne są orzechy nerkowca, czy słyszeliście jednak o jego owocach? Poniżej przedstawię kilka informacji na ich temat.

Brazylijski owoc nerkowca - Caju

Caju (czytaj: każu) – owoc nerkowca

W języku Indian Tupi „acaju (caju)” oznacza dosłownie „orzech, który produkuje”. 

Caju składa się z dwóch części:

• nasiona, czyli twardego orzecha o barwie brązowej  
• owocu, czyli jabłka o barwie żółtej, różowej lub czerwonej. 

Orzech nerkowca nie jest jadalny na surowo, aby mógł być zdatny do spożycia należy odpowiednio go przygotować, np. poprzez prażenie. Jabłko z kolei jest bardzo soczyste i może być spożywane na surowo.

Nerkowiec jest „rdzennym” owocem brazylijskim, a pierwsze wzmianki o nim zapisał w 1558 roku, francuski ksiądz, podróżnik i pisarz André Thévet. Niedługo później nerkowca można było znaleźć na stołach w europejskich stolicach. Z Brazylii, przy pomocy Portugalczyków, owoc trafił do Afryki oraz Azji i jest tam uprawiany do dziś. 

Do największych producentów nerkowca należą:

Wietnam, Indie, Nigeria, Wybrzeże Kości Słoniowej, Indonezja, Filipiny i Brazylia

Uprawy Caju występują głównie w północno-zachodniej części Brazylii, przy czym liderem w produkcji owocu jest stan Ceará. 

Wartości odżywcze:

Nerkowiec jest źródłem wielu minerałów, w tym: wapnia, magnezu, żelaza, fosforu i cynku. Dodatkowo zawiera takie witaminy jak: C (nawet 4-5 razy więcej niż owoce cytrusowe), B1, B2, B6, E oraz K. 

Działanie zdrowotne:

• z powodu małej ilości cukru i braku tłuszczy polecany dla diabetyków
• dzięki zawarciu flawanoidów, zapobiega powstawaniu komórek rakowych
• według naukowców spożywanie Caju może zmniejszyć ryzyko kamieni nerkowych o 25%.
• dzięki dużej zawartości żelaza, zapobiega anemii.

Cena:

Na bazarach w okolicach São Paulo cena osiąga ok. R$ 10.00 za 3 sztuki. 

Miasta Brazylii cz.1 - Curitiba

Cześć wszystkim!

Jest jedno miasto w Brazylii, w którym Europejczyk może poczuć się jak na Starym Kontynencie. Ulice tego miasta przypominają bardziej stolice europejskie niż południowoamerykańskie, są czyste, zaplanowane a samo miasto jest bezpieczne. Wielu mieszkańców tego miasta ma polsko brzmiące nazwiska. Co to za miasto? Oczywiście Kurytyba!

Jardim Botânico (Ogród Botaniczny) - wizytówka Kurytyby

Curitiba (Kurytyba) – jest stolicą stanu Paraná, który wraz z ze stanami Santa Catarina i Rio Grande Do Sul tworzą południową część Brazylii. Oficjalnie miasto powstało dnia 29 marca 1693 roku.

W XVII wieku działalność gospodarcza miasta oparta była o wydobycie surowców (głównie złota) oraz produkcję rolną na potrzeby mieszkańców. To właśnie odkrycie pokładów złota w regionie miasta spowodowało napływ nowych mieszkańców i jego rozwój.

Następny cykl, trwający przez XVIII i XIX wiek, upłynął pod znakiem poganiaczy bydła, którzy podróżowali z okolic miasta Viamão w regionie Rio Grande do Sul, przez Kurytybę, São Paulo, aż do stanu Minas Gerais. 

Pod koniec XIX wieku bardzo popularne stały się yerba mate oraz wyroby drewniane.

W tym czasie nastąpiła również masowa imigracja Europejczyków. Zaczęto również budowę kolei łączącej Kurytybę z wybrzeżem Oceanu Atlantyckiego.

Wiek XX przyniósł rozwój przemysłu i powstanie wielu zakładów pracy. Zachęciło to wiele brazylijskich rodzin do zmiany miejsca zamieszkania, z terenów wiejskich do Kurytyby.

Jedna z ulic Kurytyby z widocznym przystankiem autobusowym

Obecnie Kurytyba jest ósmym miastem w Brazylii z największą liczbą mieszkańców, wynoszącą w roku 2014 ponad 1 mln 850 tys oraz jednym z najważniejszych regionów przemysłowych w kraju. Swoje fabryki mają w regionie Kurytyby takie marki jak: Audi, VW, Nissan, Renault, New Holland, Volvo, ExxonMobil czy Siemens.

Polskie ślady w Kurytybie

Stoisko z polskimi pierogami

W Kurytybie znajduje się największy ośrodek polskiej emigracji w Brazylii oraz Konsulat Generalny RP. W 1979 roku utworzono polski skansen o nazwie „Bosque do Papa João Paulo II” – co można w wolnym tłumaczeniu przetłumaczyć jako „Gaj papieża Jana Pawła II”. Znajduje się tam siedem zabudowań (polskich chat) w calu ukazania stylu życia pierwszych polskich imigrantów. Co roku podczas Świąt Wielkanocnych odbywa się tam "Páscoa Polonesa", czyli Święconka Wielkanocna podczas której można spróbować tradycyjnych polskich wypieków, zobaczyć tradycyjne polskie tańce, czy kupić polskie książki lub płyty z polską muzyką. Dla każdego jest również dostępna wystawa tradycyjnych polskich pisanek.
  

Memorial Imigração Polonesa - Memoriał Polskiej Imigracji

Do największych atrakcji turystycznych w Kurytybie należą również:

Museu Oscar Niemeyer - Muzeum Oscara Niemeyera

Vinhos Durigan - włoskie wina w Brazylii

Ópera de Arame - teatr którego nazwa pochodzi od stalowych rurek użytych do jego budowy

Ciekawostki:

• Odległość Kurytyby od miasta Boa Vista w stanie Roraima na północy Brazylii, to ponad 4800 km.
• Kurytyba jest jednym z brazylijskich miast, które w okresie zimowym notuje ujemne temperatury.

Owoce brazylijskie cz.1 - Maracujá

Cześć wszystkim!

Brazylia jest krajem posiadającym w swoich uprawach praktycznie wszystkie możliwe owoce, łącznie z tymi które uważamy za typowo polskie, jak np. jabłka czy truskawki. Dzisiaj rozpoczynam cykl opisujący owoce specyficzne dla tego kraju, a zacznę od jednego z najczęściej spotykanych o nazwie "Maracujá".

Maracujá – (czytaj: marakuża) – nazwa wywodząca się od brazylijskiego plemienia Indian Tupi. 

W języku tupi nazwa „mara kuya” oznacza „pokarm w misce”. Polskie nazwy to „Męczennica jadalna” oraz po prostu „Marakuja”.

Owoc spotykany jest w strefach klimatycznych równikowych i zwrotnikowych obu Ameryk a jego największym producentem i konsumentem jest Brazylia. Spotyka się odmiany w kształcie kuli lub jaja oraz w kolorach żółtym lub fioletowym. Maracuja wykorzystywana jest do produkcji soków, musów, pulp, jogurtów, lodów, oraz kosmetyków (zawierających olej z marakui). 

Nazwa drzewa z którego zrywane są owoce nazywa się „Maracujazeiro”.

Brazylijska Maracujá

Wartości odżywcze – marakuja bogata jest w przeciwutleniacze oraz włókna poprawiające trawienie, jeden owoc posiada około 50% zalecanej dziennej dawki witaminy C. Maracuja bogata jest również w witaminę A i flawonoidy.

Działanie zdrowotne – chroni przed rakiem, obniża ciśnienie krwi, obniża poziom sodu w organizmie, zapobiegając takim chorobom jak zawał mięśnia sercowego czy udar. W związku z zawartością witamin A i C oraz flawonoidów, marakuja zapobiega również chorobom oczu. Zawartość błonnika obniża poziom „złego” choresteloru (LDL) i podwyższa poziom „dobrego” choresteloru (HDL).

Owoce marakui mają kleistą konsystencję, zawierają dużo małych pestek i zjadane są na surowo, z pestkami lub bez. W Brazylii owoce te dodaje się również do drinków, np Caipirinha de maracujá (na zdjęciu poniżej).

Brazylijski drink - Caipirinha de Maracujá

Cena:

W supermarketach cena jednej sztuki to około R$ 3.0 - 3.5