Miasta Brazylii cz. 3 - Brasília

Cześć!

Brasília to obecna stolica Brazylii. Futurystyczne miasto zostało wybudowane na zupełnym pustkowiu w rekordowym czasie. Dlaczego wydano fortunę na takie przedsięwzięcie? Zapraszam do przeczytania poniższego tekstu.

Congresso Nacional do Brasil - Kongres Narodowy

W 1823 roku, jedna z najważniejszych postaci w historii Brazylii, Jose Bonifacio de Andre e Silva zaproponował by przenieść aktualną stolicę z Rio de Janeiro w głąb kraju. Na taką decyzję ogromny wpływ miały dążenia do niepodległości narodu brazylijskiego spod panowania Portugalii, w wyniku których niespełna rok wcześniej, 7 sierpnia 1822 roku Brazylia uzyskała niepodległość.  Do tej pory stolicami były Salvador a później Rio de Janeiro, czyli miasta portowe leżące u wybrzeży Oceanu Atlantyckiego. Przeniesienie stolicy miało przede wszystkim zapewnić bezpieczeństwo w razie ataku od strony oceanu na nowo powstałe władze państwa. Plan zaakceptowano i zaczęto poszukiwać odpowiedniego miejsca w którym można by ustalić nową stolicę kraju. W 1892 roku grupa naukowców, wśród których wchodzili m.in. astronom, geolodzy i botanicy, rozpoczęli badania topografii, klimatu, geologii, flory i fauny. Wynikiem ich badań było wyznaczenie obszaru w formie kwadratu, leżącego na płaskowyżu rozciągającym się na stany Goias, Minas Gerais, Tocantins, Mato Grosso i Mato Grosso do Sul, nazwanego Planalto Central. Teren ten stał się znany jako Quadrilátero Cruls i został zaprezentowany rządowi w 1894 roku.

W 1955 roku na wcześniej wyznaczonym obszarze, zamknięto rejon o wielkości 50 000 km kwadratowych, gdzie obecnie znajduje się Dystrykt Federalny. Budowa nowej stolicy rozpoczęła się w kwietniu 1956 roku na polecenie prezydenta Juscelino Kubitscheka de Oliveira. Wprowadzono również przetarg publiczny na pilotażowy plan budowy.

Projekt zagospodarowania miejskiego wygrał Lucio Costa, który zaproponował aby miasto zbudowane było na znak krzyża, czyli oparte na dwóch osiach przecinających się pod kątem prostym. Jedna z tych osi miała prowadzić do obszarów mieszkaniowych i miała być lekko nachylona. Nachylenie to miało sprawiać wrażenie bardziej lecącego ptaka lub samolotu niż krzyża. 

Plan miasta

Otwarcie miasta nastąpiło 21 kwietnia 1960 roku, czyli zaledwie 4 lata od zatwierdzenia projektu.

W dniu 7 grudnia 1987 roku Brasilia została wpisana na listę UNESCO, jako jedyne dzieło architektury mające mniej niż 100 lat.

Główne zabytki:

• Supremo Tribunal Federal - Federalny Sąd Najwyższy

• Pałac Itamaraty - Siedziba Ministerstwa Spraw Zagranicznych Brazylii

• Pałac Sprawiedliwości - Siedziba Ministerstwa Sprawiedliwości

• Katedra Matki Bożej z Aparecidy w Brasilii

• Muzeum Narodowe im. Honestino Guimaraesa

• Biblioteka Narodowa w Brasilii

Ciekawostki:

• Obecnie prezydentem Federalnego Sądu Najwyższego jest Ricardo Lewandowski mający polskie korzenie.
• Miasto posiada ponad 2 mln 850 tys mieszkańców.
• W mieście znajduje się 124 ambasady obcych państw.
• Osoby które pochodzą z Dystryktu Federalnego nazywane są Candango.
• Rok po otwarciu, miasto odwiedził Jurij Gagarin, który stwierdził: „Mam wrażenie, że wylądowałem na innej planecie, nie na Ziemi...”
• Obecnie miasto jest czwartym najbardziej zaludnionym miastem Brazylii, zaraz po São Paulo, Rio de Janeiro i Salvadorze.
• Trudno znaleźć oficjalne dane na temat kosztów budowy tego miasta, jednak nieoficjalnie można spotkać kwoty ok 20 mld dolarów, dla porównania tzw. dług PRL wynosił w 1970 roku 1,1 mld dolarów.

Więcej zdjęć na moim kanale na YouTube:

Wybory prezydenckie w Brazylii

Cześć!

W październiku ubiegłego roku odbyły się w Brazylii wybory parlamentarne. Korzystając z okazji, że w najbliższą niedzielę w Polsce będą się odbywały wybory prezydenckie, opiszę jak wyglądają wybory w Brazylii.

Brazylijska urna elektroniczna *

W Brazylii wybory parlamentarne odbywają się co cztery lata, w lata parzyste, podczas których za jednym zamachem wybiera się:

• Prezydenta i wiceprezydenta kraju
• Gubernatora i wicegubernatora stanu (polskiego odpowiednika województwa)
• Senatora
• Deputowanych do parlamentu
• Deputowanych stanu (województwa)

Brazylijski system wyborczy opiera się na demokracji pośredniej, w której obywatele wybierają swoich przedstawicieli w wolnych i tajnych wyborach.

Głosowanie odbywa się poprzez maszynę do głosowania, która pozwala na zapis cyfrowy wyników, chroniąc dane wyborcy.

Dzień głosowania wybiera się zawsze w niedzielę i punkty wyborcze (najczęściej ulokowane w szkołach) otwarte są od godziny 8 rano do godziny 17.

Głosowanie jest obowiązkowe dla osób w przedziale wieku 18 – 70 lat. Analfabeci i osoby w wieku 16-18 lat oraz powyżej 70 roku życia mogą głosować ale nie jest to wymagane. Jeżeli osoby nie wzięły udziału w głosowaniu, mają 2 miesiące na wyjaśnienie przyczyny, po tym czasie nałożone są na nie restrykcje, np w postaci kary pieniężnej, blokady numeru CPF (Numer rejestracji osób fizycznych) oraz niemożliwości ubiegania się o jakiekolwiek funkcje publiczne, problemy z wyrobieniem paszportów etc.

Każdy aby zagłosować musi posiadać dokument o nazwie „Título Eleitoral”, zwykły dokument tożsamości nie uprawnia do głosowania.

Wymogi dla kandydatów:

Aby ubiegać się o jakiekolwiek wybieralne stanowisko w Brazylii należy być rodowitym Brazylijczykiem i mieć ukończone co najmniej 18 lat oraz dodatkowo:

• Prezydent i wiceprezydent – kandydat musie mieć ukończone 35 lat
• Gubernator i wicegubernator – kandydat musi mieć ukończone 30 lat
• Senator – kandydat musi mieć ukończone 35 lat
• Deputowany – kandydat musi mieć ukończone 21 lat

Maszyna do głosowania:

Maszyna za pomocą której głosuje się w Brazylii jest nazywana „Urna eletrônica”, czyli urną elektroniczną. Działanie jest proste, z klawiatury numerycznej wybieramy numer kandydata, na wyświetlaczu sprawdzamy czy wybraliśmy daną osobę i zatwierdzamy zielonym przyciskiem. Maszyna posiada dodatkowo dwa inne przyciski: pomarańczowy – za pomocą którego możemy skorygować wybór, lub biały – służący do oddania głosu pustego/nieważnego.

Przykładowa wizualizacja wybrania numeru kandydata w brazylijskiej urnie elektronicznej**

Ciekawostki:

• Pierwsze głosowanie za pomocą urn elektronicznych odbyło się w Brazylii w 2000 roku
• Urny elektroniczne stosowane są we wszystkich wyborach w Brazylii i Indiach oraz na dużą skalę w USA i Wenezueli.
• W ostatnich wyborach parlamentarnych w Brazylii, na zwycięzcę głos oddało 54 483 045 osób, co dało jedynie 51,65%, przy czym głosów pustych w pierwszej turze wyborów było aż 10% w skali kraju.
• Pomimo przeliczania ponad 100 mln głosów oficjalne wyniki wyborów zostały obwieszczone w dzień głosowania około godziny 23, czyli nieco ponad 6 godzin od zamknięcia lokali wyborczych. 

* zdjęcie pobrano ze strony:

http://radios.ebc.com.br/eleicoes-2014/edicao/2014-10/o-brasil-que-sai-das-urnas-confira-analise-das-eleicoes-2014

** zdjęcie pobrano ze strony:

http://psol50sp.org.br/ricardoalvarez/2010/10/02/voto-no-ricardo/

Owoce brazylijskie cz. 3 - Tamarindo

Cześć!

Dzisiaj przedstawię wam kolejny bardzo popularny owoc w Brazylii, jednak już nie tyle ze względu na smak ale ze względu na swoje znakomite właściwości prozdrowotne. 

Brazylijskie Tamarindo

Tamarindo lub tamarino – jest owocem pochodzącym z Afryki równikowej i Indii. Arabowie nazywali go „Tamar al-Hindi”. W polskim tłumaczeniu drzewo które wydaje owoce tamarindo nazywane jest „tamaryndowiec indyjski”. Przed laty drzewo i jego owoce były źle kojarzone, jako drzewo zła, gdyż z jego drewna produkowano wyjątkowo wytrzymałą broń. Same drzewa mogą osiągać 25 metrów wysokości a warunki do ich rozwoju spełnia jedynie klimat tropikalny.

Owoc tamaryndowca pokryty jest z zewnątrz twardą i kruchą skorupką, wewnątrz natomiast znajdują się czerwonawe włókna pulpy z wysoką zawartością kwasu winowego. Dojrzewanie owocu trwa około 245 dni.

Wartości odżywcze:

• Duża zawartość witamin C, B, E, 

• Duża zawartość wapnia, żelaza, fosforu, potasu, manganu i błonnika, 

• Dodatkowo owoc zawiera również szereg związków organicznych tworzących z niego silnego przeciwutleniacza i środka przeciwzapalnego

Działanie prozdrowotne:

• Układ pokarmowy – tamarindo zawiera dużo błonnika i włókien, ułatwiających trawienie. W przypadku zaparć owoc może służyć jako naturalny środek przeczyszczający. Z drugiej strony włókna, które zawiera, pomagają w przypadkach przewlekłej biegunki.

• Układ sercowo-naczyniowy – zjadanie owocu pomaga obniżyć ciśnienie krwi oraz poziom cholesterolu. Zawartość potasu nie tylko obniża ciśnienie ale rozszerza naczynia krwionośne.

• Układ nerwowy – tamarindo zawiera duże ilości witaminy B1, czyli Tiaminy – odpowiedzialnej np. za szybsze gojenie ran czy uśmierzanie bólu. Niedobór tej witaminy zaburza czynności centralnego układu nerwowego, prowadząc do osłabienia, problemów z koncentracją i pamięcią oraz ciągłego uczucia zmęczenia

• Regulacja wagi ciała – owoc znany jest z tłumienia apetytu i wzrostu serotoniny. Dodatkowo jest naturalnym źródłem kwasu hydroksycytrynowego (HCA) przyspieszającego metabolizm.

Tamarindo jest dobrym źródłem żelaza, które pomaga w dotlenieniu całego organizmu oraz w walce z anemią. Dzięki swoim właściwościom zalecany jest również dla diabetyków. Badania wykazały, że owoc jest pomocny w czasie stanów zapalnych organizmu, do leczenia chorób skórnych, wzmocnienia ogólnej odporności organizmu oraz jako ochrona dzieci przed robakami pasożytniczymi.

Zastosowanie:

Owoc stosowany jest do wytwarzania napojów, lodów, past, likierów, dżemów oraz jako przyprawa. Nasiona tamaryndowca stosuje się również jako stabilizatory przetworzonej żywności.

Ze względu na swoje występowanie owoc jest często spożywany w północnym rejonie Brazylii.

Cena:

Na targach owocowo-warzywnych w okolicach São Paulo można kupić pudełko owoców za około R$ 7.00.

Made in Brazil cz. 1 - Trzcina cukrowa

Cześć!

Trzcina cukrowa nierozerwalnie łączy się z Brazylią. Praktycznie od początku powstania tego kraju, obecne były tam uprawy tej słodkiej rośliny. Przez cały ten czas, aż do dziś, Cana-de-açúcar, jak nazywają ją Brazylijczycy, spełnia strategiczną rolę w ich gospodarce. 

Obecny sposób zbierania trzciny cukrowej*

Trzcina cukrowa jest rośliną pochodzącą prawdopodobnie z Azji Południowo-Wschodniej i Nowej Gwinei. W Indiach trzcinę cukrową uprawiano już w starożytności. O roślinie nieznanej zachodnim cywilizacjom, wspomniano już około 327 roku p.n.e, podczas wyprawy Aleksandra Wielkiego do Indii. Później Arabowie (Persowie) wprowadzili jej uprawy w Egipcie oraz państwach wokół Morza Śródziemnego: Cypr, Sycylia, Hiszpania. To właśnie Persom przypisuje się wytwarzanie wysokiej jakości cukru z trzciny cukrowej. 

Cukier był spożywany przez królów i szlachtę europejską, dzięki kupcom utrzymującym stosunki handlowe ze wschodem. W tamtych czasach był to bardzo drogi produkt, szacuje się, że na początku XIV wieku, w Europie za kilogram cukru trzcinowego trzeba było zapłacić dzisiejsze ok R$ 200, czyli w przeliczeniu ok. PLN 250. Był to powód dla którego ilość cukru szlachcice i królowie zapisywali w testamentach rodzinie.

Trzcina cukrowa w Ameryce:

Nie każdy zdaje sobie sprawę z tego, że teść Krzysztofa Kolumba, uznawanego za odkrywcę Ameryki, był  wielkim plantatorem trzciny cukrowej na teranie dzisiejszej wyspy Madera. To właśnie za sprawą Kolumba, w 1493 roku trzcina cukrowa zawędrowała na nowo odkryte obszary Ameryki – tereny dzisiejszej Dominikany.  Po odnalezieniu przez Hiszpanów, na ziemiach Azteków, złota i srebra, cukier odszedł dla nich w zapomnienie.

Człowiekiem, który przywiózł trzcinę cukrową do Brazylii, w 1532 roku, był Portugalczyk Martim Afonso de Souza, główny gubernator Brazylii i założyciel miasta São Paulo. Za jego sprawą do Brazylii zostali sprowadzeni pierwsi niewolnicy, którzy zaczęli pracować na plantacjach trzciny cukrowej. Biorąc pod uwagę, że tereny dzisiejszej Brazylii zostały odkryte przez Portugalczyków zaledwie 30 lat wcześniej (w 1500 roku), można powiedzieć, że Brazylia od początku związana była z produkcją trzciny cukrowej. Niecałe 50 lat później, za pomocą plantacji w Brazylii udało się zmonopolizować rynek cukru w Europie. Spowodowało to wzbogacenie się Portugalii kosztem innych europejskich potęg kolonialnych. Aby uniezależnić się od brazylijskiego cukru Holandia rozpoczęła swoje uprawy na Karaibach a Brytyjczycy i Francuzi w swoich koloniach. Plan udał się i zakończyło to monopol Portugalczyków w tym zakresie. 

Jak opłacalne było uprawianie trzciny cukrowej w Brazylii i produkowanie z niej cukru, niech świadczy fakt, że w latach 1500 – 1822, przychód z handlu cukrem trzcinowym przyniósł Portugalczykom 2 razy więcej niż handel złotem i prawie 5 razy więcej od wszystkich innych produktów razem wziętych (kawa, bawełna, drewno).

Cukier z buraków:

Na początku XIX wieku Napoleon zaczął podbijać Europę. To właśnie w tym czasie rozpoczęła się tzw. Blokada Kontynentalna, mająca za zadanie odciąć Anglików od surowców pochodzących z ich kolonii. Niestety Francuzi również to odczuli. Rozsmakowani w cukrze Europejczycy musieli znaleźć inny sposób jego otrzymywania i tak za sprawą niemieckiego chemika Andreasa Maggrafa zaczęto produkować cukier z buraków. Doprowadziło to do uniezależnienia się krajów europejskich od cukru trzcinowego a tym samym zminimalizowanie znaczenia Brazylii jako jego eksportera. 

Dopiero I Wojna Światowa na tyle zniszczyła przemysł europejski, w tym cukrownie, że zapotrzebowania na ten produkt zaczęło rosnąć. Zachęciło to Brazylię, do unowocześnienia technologii przetwarzania trzciny cukrowej i ponownej walki o europejskie rynki cukru.

Rola włoskich imigrantów:

Pod koniec XIX wieku Brazylia była kawowym potentatem, należało do niej prawie 70% rynku światowego. Przemysł ten opierał się jednak na niewolnictwie, które zniesiono oficjalnie w 1888 roku. Od tego czasu brakowało rąk do pracy. Do Brazylii przybyli więc pracownicy z Włoch, którzy szybko wpadli na pomysł, że można użyć istniejących już obszarów i gospodarstw do produkcji alkoholu z wykorzystaniem trzciny cukrowej. 

Problemem Brazylii był jej potencjał, który okazał się za duży i możliwa była nadprodukcja, działająca destrukcyjnie na gospodarkę. Wymusiło to powołanie w 1933 roku Instytutu Cukru i Alkoholu – IAA (Instituto do Açúcar e Álcool).

Wkrótce później w Europie wybucha druga wyniszczająca wojna, a zapotrzebowanie na cukier trzcinowy wzrasta. Kolejny raz wyniszczająca Europę wojna jest szansą na odbudowanie rynków zbytu na brazylijski cukier.

Pęczek trzciny cukrowej na jednej z brazylijskich ulic

Brazylia ciągle miała jednak jeden problem, przestarzałe maszyny i technologie. Z tego powodu w 1973 roku większość zakładów została gruntownie zmodernizowana. Zbiegło się to czasowo z międzynarodowym kryzysem paliwowym i zmusiło Brazylijczyków do działania. Już dwa lata później, w 1975 roku w Brazylii rozpoczęto program o nazwie „Pró-Álcool”, który zakładał wykorzystanie trzciny cukrowej do produkcji paliwa – Etanolu. Był to wtedy największy na świecie program z wykorzystaniem energii odnawialnych, który przyniósł Brazylii oszczędności rzędu 30 mld dolarów (liczonych w obcej walucie).

Stoisko z Etanolem na brazylijskiej stacji benzynowej**

Pod koniec lat 70-tych Amerykanie zaczęli propagować syropy glukozowo-fruktozowe. Przy potężnych uprawach kukurydzy, USA musiała znaleźć na nie rynek zbytu. Po raz kolejny brazylijski cukier musiał toczyć walkę, tym razem z produktem amerykańskim. Zakończyło się to tym, że cukier zarówno trzcinowy jak i buraczany został po części wyparty z rynku. Faktem jest, że mimo iż uważa się syrop glukozowo–fruktozowy za o wiele bardziej szkodliwy dla zdrowia od cukru, jest on stosowany na szeroką skalę. Znajdziemy go m.in. sokach owocowych, napojach gazowanych, jogurtach, dżemach, lodach, zupach w proszku, musztardach, ketchupach a nawet w napojach alkoholowych.

Mimo wszystkich przeciwności, rynek cukru w Brazylii się nie załamał. Dziś trzcina cukrowa w "kraju kawy" spełnia kluczową rolę i zapotrzebowanie na produkty wytworzone z jej udziałem nie maleje a utrzymuje się na stałym poziomie. W Brazylii trzciny cukrowej ciągle używa się do wyrobu:

• Cukru

• Etanolu 

• Świeżych soków z trzciny cukrowej – Caldo de Cana

• Alkoholi – Cachaça

Caldo de Cana - Sok z trzciny cukrowej

Ciekawostki:

• Brazylia jest światowym liderem w produkcji trzciny cukrowej, zgodnie z danymi za 2013 rok, wyprodukowała 739 mln ton, podczas gdy drugie w rankingu Indie wyprodukowały o ponad połowę mniej, bo 341 mln ton.

• W Brazylii trzcinę cukrową zbiera się co 12 miesięcy lub co 18 miesięcy, w zależności od wybranej opcji sadzenia.

• Szacuje się, że obecne uprawy trzciny cukrowej w Brazylii zajmują 95 mln hektarów, co odpowiada prawie 3 terytoriom Polski (32,2 mln hektarów).

• Świeży sok z trzciny cukrowej kosztuje na ulicach Brazylii ok R$ 3.00 - 4.00 za pół litra.

Przygotowywanie soku z trzciny cukrowej w jednym z brazylijskich barów

* zdjęcie pobrano ze strony: 

http://escola.britannica.com.br/assembly/171893/Uma-maquina-de-corte-em-uma-plantacao-de-cana-de

** zdjęcie pobrano ze strony: 

http://www.blogdadisbrave.com.br/site/tag/postos-disbrave/page/2/

Piłka nożna w Brazylii cz. 1 - Historia / Znaczenie

Cześć!

Piłka nożna to obecnie najbardziej popularny i najczęściej uprawiany sport na świecie. Poniżej odpowiem na pytanie jaką rolę spełnia on w Brazylii uznawanej za ojczyznę futbolu.

Reprezentacja Brazylii w Piłce Nożnej na Mistrzostwach Świata w 2002 roku*

Historia:

Pierwsze gry z użyciem piłki rozwijały się w różnych krajach i każdy z nich miał inne reguły gry. Znane są zapiski o tym iż około 2300 lat temu grano w piłkę na terenie dzisiejszych Chin. Podobne gry mieli starożytni Grecy i Rzymianie a nawet ludy zamieszkujące w prekolumbijskiej Ameryce.

Zmiana nastąpiła w Wielkiej Brytanii, gdzie w XIX wieku zaczęto wprowadzać  do gry pierwsze regulacje. Uważa się, że pierwsze reguły gry w piłkę nożną spisano w 1848 roku w Cambridge. Od tego czasu wprowadzano jeszcze wiele zmian ale można uznać, że piłka nożna znana obecnie istnieje od 1886 roku, kiedy to powołano Międzynarodową Radę Piłkarską (International Football Association Board – IFAB).

Anglicy, którzy podróżowali po całym świecie rozpowszechniali również grę w piłkę nożna. Fakt ten wraz z prostymi zasadami gry sprawiły, że futbol szybko zaczął się rozwijać w wielu krajach poza Wielką Brytanią.

Historia piłki nożnej w Brazylii:

Pierwsze informacje o piłce nożnej pojawiły się w Brazylii za sprawą marynarzy angielskich, francuskich i holenderskich  w połowie XIX wieku. Z powodu braku odpowiednich miejsc, marynarze ci grali na brazylijskich plażach, interesując tym samym gospodarzy. Brazylijczycy nie mogli jednak sami grać, gdyż marynarze zabierali ze sobą piłki, gdy musieli wyruszać w kolejne rejsy. Przełom nastąpił za sprawą Charlesa Millera – Brazylijczyka angielskiego pochodzenia, który w 1884 roku został wysłany do prywatnej szkoły w Southampton, w Anglii. Po powrocie dziesięć lat później,  w 1894 roku przywiózł on ze sobą dwie piłki nożne oraz odpowiednie ubrania (buty i skarpetki piłkarskie). Od tego wydarzenia zaczęła się era piłki nożnej w Brazylii, a sam Charles Miller uznawany jest za ojca brazylijskiego futbolu.

Pierwszym znaczącym klubem brazylijskiej piłki nożnej, istniejącym do dziś jest klub C.R Flamengo z Rio de Janeiro, założony w 1895 roku, czyli zaledwie w rok po przywiezieniu pierwszych piłek przez Millera.

Pierwsze sukcesy reprezentacji Brazylii przyszły wraz z rokiem 1938, gdy wywalczyła ona trzecie miejsce na Mistrzostwach Świata w Piłce Nożnej, rozgrywanych we Francji. To właśnie na tych mistrzostwach debiutowała polska kadra, która przegrała mecz z Brazylią 5:6. W tym czasie w Brazylii grał Leônidas da Silva, którego nazywano „Człowiek-guma” lub „Czarny diament”. To właśnie on jest piłkarzem, który zapoczątkował strzał z przewrotki. Po wspomnianych mistrzostwach został on uhonorowany Złotą Piłką dla najlepszego piłkarza mistrzostw.

Niedługo później nastała era Pelé, który zadebiutował jako zaledwie 17 latek na Mistrzostwach Świata w Piłce Nożnej, rozgrywanych w Szewcji. Dzięki sześciu golom Pelé, Brazylia po raz pierwszy w historii zdobyła mistrzostwo świata.

Edson Arantes do Nascimento - "Pelé" **

Popularność futbolu w Brazylii:

Statystyki nie pozostawiają złudzeń:

• Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 1938 rok – Brazylia zajmuje 3 miejsce
• Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 1950 rok – Brazylia zajmuje 2 miejsce
• Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 1958 rok – Brazylia zajmuje 1 miejsce

Takie sukcesy oraz posiadanie fenomenalnego Pelé, skazały Brazylijczyków na pokochanie futbolu. Od tego czasu Reprezentacja Brazylii w Piłce Nożnej stała się najbardziej utytułowaną na świecie, z dorobkiem 5 tytułów mistrzów świata i wylęgarnią światowej sławy piłkarzy.

Znaczenie futbolu w kraju kawy:

Różnice klasowe w Brazylii są bardzo widoczne, nie wszyscy mają równy start w życiu. Dobrze płatne zawody, jak prawnicy, lekarze, czy inżynierzy, stają się niedostępne dla większości młodych osób. Poza tym bardzo słaba edukacja pogłębia ten stan. Młodzi Brazylijczycy, mieszkający w biednych dzielnicach miast, często widzą swoją przyszłość dwojako:

• albo już jako dzieci wejdą w konflikty z prawem i zaczną zarabiać na przestępstwach
• albo zaczną grać w piłkę nożną z nadzieją na profesjonalną karierę

Gwiazdy brazylijskiej piłki nożnej mają sławę i pieniądze, czyli to o czym marzy każdy młody brazylijski chłopak. W brazylijskiej telewizji nie ma dnia bez informacji o piłce nożnej. Można zaryzykować stwierdzenie, że Brazylijczycy żyją piłką nożną. W sklepach można kupić słodycze, piwo a nawet sosy pomidorowe z logo naszej ulubionej drużyny. Wszystko to kształtuje nastawienie społeczeństwa na ten rodzaj sportu.

Zacząć grać w piłkę nożną może każdy, wystarczy jedynie piłka. Nie istnieje podział na biednych, bogatych, białych, czy czarnych, liczy się tylko talent. Piłkarze są dla młodych Brazylijczyków bohaterami i dlatego często na plażach, czy ulicach można spotkać młodych chłopców kopiących piłkę. Obecnie w całej Brazylii działa mnóstwo szkółek piłkarskich zarówno bezpłatnych jak i płatnych – należących do profesjonalnych klubów piłkarskich.

Brazylijczycy grający w piłkę na plaży w Santos

Obecny stan piłki nożnej w Brazylii:

Obecnie kadra brazylijska przeżywa największy kryzys od lat. Mimo zawodników grających na co dzień w najlepszych europejskich klubach, Brazylia nie jest w stanie rywalizować z najlepszymi reprezentacjami na świecie. Osobiście uważam, że problemy mogą być trzy:

• Po pierwsze wybór słabych szkoleniowców – trenerem, który prowadził Reprezentację Brazylii na Mistrzostwach Świata w ubiegłym roku, był Luiz Felipe Scolari. Człowiek ten jako piłkarz był zaledwie przeciętny, grając w brazylijskich klubach 2 - go i 3 - cio ligowych. Jako trenerowi szło mu co prawda lepiej, ale jedynie z klubami brazylijskimi, rywalizującymi co najwyżej na obszarze Ameryki Południowej. Jego największym sukcesem było zdobycie tytułu mistrzostw świata z reprezentacją Brazylii w 2002 roku. Można jednak podejrzewać, że reprezentacja mogła zdobyć ten tytuł nawet bez Scolariego, wystarczy spojrzeć na skład, nazywany tutaj „Nieśmiertelnym Składem” (Lúcio, Edmílson, Cafú, Ronaldinho, Ronaldo, Rivaldo, Kaká, Roberto Carlos, Dida). Niestety po żałosnym meczu Brazylia – Niemcy przegranym aż 7:1, Filipão, jak nazywaj go Brazylijczycy, musiał podać się do dymisji i dzisiaj jest trenerem jednego z klubów brazylijskich.

• Po drugie telewizja – brazylijscy piłkarze coraz mniej kojarzeni są z grą, a coraz częściej występują jako gwiazdy w telewizji. Obecnie piłkarze to celebryci, a to co działo się przed ostatnim mundialem, tutaj w Brazylii mogło przyprawiać o mdłości. Niestety sponsorzy używali wszystkich niemal piłkarzy, wraz ze Scolarim do reklam i występów telewizyjnych. Było to sztuczne i nastawione na zyski producentów sponsorujących brazylijską drużynę, na pewno nie pomagało to piłkarzom w grze.

• Po trzecie europejski styl gry – Brazylia powoli traci swój specyficzny styl gry na rzecz stylu europejskiego. Jest to zmiana na gorsze, wystarczy popatrzeć na teatralne upadki i grę aktorską większości europejskich piłkarzy, by przekonać się, że coraz mniej ma to wspólnego z piłką nożną. Zaskakująco dobre zaprezentowanie się drużyn południowo-amerykańskich mogło być wynikiem tego, że drużyny te grały starą, twardą piłkę nożną, bez przewracania się co chwilę z byle powodu, by tylko wymuszać rzuty wolne.  

Obecnie trenerem brazylijskiej reprezentacji jest jeden z byłych już trenerów Canarinhios – Dunga. Osobiście nie jestem niestety przekonany do tego wyboru. Myślę, że ciągle reprezentacja Brazylii będzie miała problemy by dorównać najlepszym. Obym się mylił...

Ciekawostki:

• Napisy na koszulkach Reprezentacji Brazylii najczęściej nie mają nic wspólnego z nazwiskami zawodników, są to ich pseudonimy lub imiona

• Słynne żółte koszulki zaczęły obowiązywać dopiero od 1950 roku, kiedy to Brazylia przegrała u siebie na stadionie Maracanã z reprezentacją Urugwaju 2:1. Po tym blamażu rozpisano plebiscyt na zastąpienie obowiązujących białych koszulek z niebieskimi wstawkami na kołnierzu i rękawach. Wygrał projekt żółtych koszulek, niebieskich spodenek i białych skarpet, a słynne określenie Canarinhos zapoczątkował jeden z dziennikarzy radiowych, który porównał piłkarzy do „kanarków”.

• Dla reprezentacji Brazylii „świętą wojną” są zawsze spotkania z reprezentacją Argentyny. Jest to wynikiem dawnej rywalizacji między Brazylijczykami i Argentyńczykami o uznanie Pelé lub Maradony za najlepszego piłkarza na świecie.  

• Pelé mimo sławy, nie zmienił swojego brazylijskiego klubu Santos F.C., w którym grał przez 18 lat. Jedynie w ostatnich dwóch latach swojej kariery piłkarskiej zagrał w klubie New York Cosmos.

• Były reprezentant Brazylii – Romário od 2010 roku realizuje się w polityce, skojarzony z partią socjalistyczną PSB. 

* zdjęcie pobrano ze strony:

https://futeboldecoracao.wordpress.com/2013/03/05/selecao-brasileira-pentacampeao-mundial-2002/

** zdjęcie pobrano ze strony:

http://altosagitos.com.br/guia/parana-e-santa-catarina/esporteesaude/noticia/id/31804/pele_da_selecao

Miasta Brazylii cz. 2 - Paraty

Cześć wszystkim!

Wiele osób słyszało o mieście Rio de Janeiro, mało jednak zna malowniczo położone miasto Paraty. Poniżej opiszę ten wyjątkowo piękny zakątek Brazylii.

Paraty – miasto w stanie Rio de Janeiro, położone w regionie Litoral Sul (Południowym Wybrzeżu), pomiędzy dwoma największymi metropoliami w Brazylii: Rio de Janeiro (258 km) i São Paulo (270 km). Nazwa pochodzi od słowa „Parati” używanego przez Indian Tupi do nazywania jednego rodzaju ryby z rodziny mugilowatych.

Historia:

Miasto zostało założone w 1667 roku wokół wybudowanego wcześniej Kościoła Matki Boskiej Remendiów (Igreja de Nossa Senhora dos Remédios), która została patronką miasta. Znaczenie gospodarcze miasta nadawała obecność ponad 250 młynów do mielenia trzciny cukrowej. W XVIII wieku, ze względu na swoje położenie, miasto stało się ważnym portem morskim dla statków transportujących złoto i kamienie szlachetne, wydobyte w regionie Minas Gerais, do Portugalii. Niedługo później po wybudowaniu Drogi Królewskiej (Estrada Real) łączącej stan Minas Gerais z Rio de Janeiro, Paraty zostało odizolowane gospodarczo i znaczenie miasta podupadło. Dopiero po wybudowaniu autostrady Rio de Janeiro – Santos, w latach 70 – tych, miasto stało się krajowym i międzynarodowym punktem turystycznym.

Zabytkowe Centrum Miasta (Centro Histórico):

Centrum Historyczne sięga 1820 roku, gdy ulice były wyłożone kostką brukową. Wszystkie budynki centrum były regulowane przez prawo, a niespełnianie wymogów było karane grzywną lub karą pozbawienia wolności. Wolnomularstwo pozostawiło wiele swoich symboli, które można zobaczyć na fasadach budynków. Zabytkowe Centrum zostało wpisane na listę UNESCO, uważane za najbardziej harmonijną architekturę kolonialną oraz na listę Instytutu Historycznego i Artystycznego Dziedzictwa Narodowego w Brazylii (IPHAN). Obecnie centrum jest wyłączone z ruchu wszelkiego rodzaju pojazdów.

Destylarnie alkoholi:

Przed laty w Paraty istniało ponad 100 destylarni alkoholu o nazwie Cachaça, obecnie ich liczba spadła do 7:

•          Cachaça Coqueiro
•          Cachaça Corisco
•          Cachaça Maria Izabel
•          Cachaça Paratiana e Mulatinha
•          Cachaça Pedra Branca
•          Cachaça Maré Cheia
•          Cachaça Engenho D’Ouro

Ciekawostki:

• W okolicy miasta znajduje się 10 wodospadów
• Zatoka przy której leży miasto posiada prawie 50 plaż oraz około 65 wysp, do niektórych dostęp jest możliwy wyłącznie drogą morską
• Średnia wysokość na jakiej położone jest miasto wynosi zaledwie 5 m nad poziomem oceanu
• W mieście wystawiane są teatry uliczne

Więcej zdjęć na moim kanale na You Tube:

1 maja - Święto Pracy w Brazylii

Cześć wszystkim!

W Brazylii podobnie jak w Polsce, w dniu 1 maja obchodzone jest Święto Pracy. Poniżej opowiem o tym jak wygląda praca w Brazylii, jakie występują umowy o pracę oraz jakie są przywileje pracownicze.

Każdy, kto chce legalnie pracować na rynku brazylijskim musi posiadać dokument o nazwie Carteira de Trabalho, czyli Książeczkę Pracy, który wydawany jest przez Brazylijskie Ministerstwo Pracy (Ministério do Trabalho) dla osób powyżej 14 roku życia. Otrzymać go mogą wszyscy obywatele Brazylii i obcokrajowcy, którzy przystąpili do procesu wyrabiania wizy stałego pobytu oraz uchodźcy. W dokumencie tym pracodawca jest zobowiązany wypełnić odpowiednie strony z informacjami, m.in. o swoich danych adresowych, rodzaju umowy z pracownikiem, datą rozpoczęcia pracy, kwotą wynagrodzenia oraz wszystkimi podwyżkami tego wynagrodzenia. Podobnie podczas rozwiązania umowy o pracę, pracodawca jest zobowiązany odnotować to w dokumencie. Książeczka Pracy stanowi oficjalny dokument potwierdzający historię pracownika na rynku pracy, przez co bardzo mało popularne są tutaj np. listy polecające.

Rodzaje umów o pracę:

Umowa tymczasowa – jest to umowa zawierana na ściśle określony czas, wynoszący 3 miesiące, z możliwością przedłużenia o kolejne 3. Po tym okresie umowa automatycznie zostaje rozwiązana. Umowę tą pracodawca jest zobowiązany wpisać do książeczki pracy i zapewnić pracownikowi należne mu dodatki i bonusy. Najczęściej ten rodzaj umowy jest wykorzystywany przez firmy świadczące usługi, w czasie świąt i karnawału. Umowa ta może być określana jako „praca na żądanie pracodawcy”.

Umowa na czas nieokreślony – umowa jest zawierana na czas nieokreślony, przy czym pierwsze 3 miesiące uznawane są za okres próbny, zarówno dla pracownika jak i dla pracodawcy. Jeśli zarówno pracownik jak i pracodawca po 3 miesiącach współpracy nie mają do siebie zastrzeżeń, umowa automatycznie przechodzi w umowę na czas nieokreślony. Dla tego rodzaju umowy pracodawca również zobowiązany jest wpisać odpowiednie dane do Carteira de Trabalho pracownika oraz zapewnić mu wszystkie dodatki i bonusy.

Umowa na czas określony – jest to umowa podobna do umowy tymczasowej, jednak w tym przypadku pracodawca nie jest ograniczony maksymalnym czasem zatrudnienia 3 + 3 miesiące ale 2 lata. Często na umowę tą zatrudniani są pracownicy przy specyficznym dla danej firmy projekcie, który przewidziany jest na max. 2 lata.

Umowa o dzieło (Freelancer) – w tym przypadku pracodawca nie musi wpisywać danych do książeczki pracy.

Dodatki / Bonusy / Prawa pracownicze:

Czas pracy  - dla pracownika wynosi 8 godzin dziennie i nie więcej niż 44 godziny / tydzień. Wszystko ponad to jest traktowane jako nadgodziny. W praktyce jednak pracownicy zaczynają pracę o 8 rano i pracują do 17, gdyż od 12 do 13 mają godzinę wolną na obiad, która nie jest wliczana do czasu pracy.

"13" - 13 pensja należy się każdemu pracownikowi jeśli przepracował cały rok, jeśli przepracował mniej – trzynasta pensja wyniesie odpowiednio mniej.

Wakacje - pracownikowi przysługuje 30 dni płatnych wakacji po przepracowanym jednego roku.

FGTS – konto w banku zabezpieczające pracownika w przypadku utraty pracy, na które pracodawca jest zobowiązany przelewać 8% pensji pracownika. Środki z tego konta pracownik może także wybrać aby sfinansować zakup nieruchomości, po przejściu na emeryturę, jako dodatek do emerytury państwowej lub w przypadku zachorowania na raka lub AIDS.

Ubezpieczenie dla zwolnionych z pracy – każdy pracownik który przepracuje w danym zakładzie pracy nie mniej niż 18 miesięcy, po zwolnieniu z pracy będzie dostawał przez okres od 3 – 6 miesięcy pomoc finansową, obliczaną od wysokości ostatniej pensji, przy czym kwota maksymalna wynosi R$ 1.385,91/ miesiąc.

Transport do pracy – wszystkie firmy muszą zapewnić pracownikom darmowy dojazd do pracy. Większe firmy mają swoje autobusy pracownicze, mniejsze firmy finansują pracownikom bilety autobusowe lub zwracają koszty za paliwo jeśli pracownik dojeżdża własnym środkiem transportu.

Jedna wypłata minimalna (ekstra) – jeżeli w 5-tym roku od pierwszego wpisu do książeczki pracy, nasz dochód był nie większy niż 2 pensje minimalne oraz przepracowaliśmy minimum 30 dni w tym roku, możemy otrzymać jednorazowo dodatkową wypłatę w wysokości pensji minimalnej.

Finansowanie obiadów – większość firm w Brazylii finansuje obiady swoim pracownikom w postaci kart z comiesięcznym doładowaniem, do wykorzystania w restauracjach, lub w przypadku większych zakładów pracy – pracodawca zapewnia pracownikom obiady na przyzakładowych stołówkach.

Praca na nocnej zmianie – wszyscy pracownicy którzy pracują na nocnych zmianach (od 22 do 6) mają wynagrodzenie powiększone o 20%.

Usprawiedliwiona nieobecność – w przypadku śmierci członka najbliższej rodziny, pracownik może być nieobecny w pracy przez okres 2 dni. W przypadku ślubu, przysługuje od 3 do 5 dni nieobecności. W przypadku mężczyzn, gdy urodzi im się dziecko, mają prawo do 5 dni wolnych od pracy.

Urlop macierzyński – po urodzeniu dziecka kobiecie przysługuje 120 dni płatnego urlopu.

Dane w liczbach:

• Liczba pracujących w Brazylii w roku 2012 wynosiła nieco ponad 90 mln osób.
• Liczba zatrudnionych na umowę na czas nieokreślony w stosunku do wszystkich zatrudnionych w roku 2012 wyniosła 84,2%.
• Płaca minimalna w 2015 roku wynosi R$ 788.00.